Saturday, June 18, 2011

دیگر «آذربایجان جنوبی(ایران)» چه صیغه‌ایست؟ روشن نیست در این موقعیت، این ‌بازی‌ها چیست؟


با یکی از دوستانم در کانادا تماس داشتم. خبری را اعلام کرد که مو به تنم راست کرد. او گفت که چندی پیش در یکی از نشریات فارسی زبان تورنتو، خبری با این عنوان به چاپ رسیده است: «کنگره موسس انچمن قلم آذربایجان جنوبی(ایران) در تبعید تشکیل می‌شود». ظاهرا سردمداری این حرکت به عهده رضا براهنی است که از قضا از دوستان صمیمی سردبیر همان نشریه محسوب می‌شود

سوال از آقای براهنی عزیز اینست که از کی تا به‌حال در جغرافیای جهان، آذربایجان شمالی وجود داشته است، که اینک شما از جایی در این کره خاکی با عنوان آذربایجان جنوبی آنهم با پسوند کلمه ایران داخل پرانتز نام می‌برید؟ این دیگه چه مسخره‌بازی تازه‌ایست

دائم دارم به خودم نهیب می‌زنم، که دور و بر لینک‌های نفاق‌افکنانه، نروم در این شرایطی که به همبستگی به‌شدت نیاز داریم، آن‌وقت می‌بینم عده‌ای نشسته‌اند و دارند برای ایران یا قطعه‌ای از خاک ایران اسم‌گذاری جدید می‌کنند. نمی‌توانم ساکت بنشینم. وای بر من و وای بر ما

در کشور ما دو آذربایجان بیشتر وجود ندارد: آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی و هر دو استان‌های متعلق به ایران عزیزمان. در شگفتم که اینهمه در مورد فردوسی و تخت‌جمشید و آثار باستانی و ... و سایر مسایل ملی‌مان به‌حق دادِ سخن می‌دهیم اما در برابر چنین حرکت‌هایی سکوت می‌کنیم

==================================================================
جهت اطلاع
اصل خبر در صفحه ۱۳ هفته‌نامه شهروند چاپ تورنتو به سردبیری حسن زرهی به تاریخ جمعه ۱۰ ژوئن (جون) ۲۰۱۱ منتشر شده است. ضمنا سایت زیر نیز عین بیانیه مربوطه را در فضای مجازی رسانه‌ای کرده است
http://www.iranglobal.info/I-G.php?mid=2-67458

Friday, June 17, 2011

جزییات جنایت رژیم در رستوران میکونوس از زبان پرویز دستمالچی یکی از بازماندگان از مهلکه

در ماجرای ترور میکونوس که در رستورانی به همین نام واقع در برلین آلمان و در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ رخ داد، آقایان صادق شرفکندی، دبیرکل حزب دمکرات کردستان، همایون اردلان نماینده حزب دمکرات کردستان ایران در آلمان، فلاح عبدلی نماینده حزب دمکرات کردستان ایران در اروپا و نوری دهکردی کارمند صلیب سرخ و فعال در امور پناهندگان ایرانی مقیم آلمان توسط عوامل رژیم جمهوری اسلامی به قتل رسیدند. این فیلم که از سوی مرکز اسناد حقوق بشر ایران تهیه شده است، بازگویی جزییات ماجرا از زبان پرویز دستمالچی از پایه‌گذاران «سازمان جمهوری خواهان ملی ایران» که در زمان ترور در رستوران و همراه کشته‌شدگان حضور داشت و به طور معجزه‌آسایی، جان سالم بدر برد، را نشان می‌دهد

آدرس فیلم در یوتیوب

ملاقات سران هیات موتلفه با هاشمی رفسنجانی، نشانه موس موس علی خامنه‌ای

عکس از سایت فرارو

مشاهده‌ی عکس‌های ملاقات سران و اعضای بلند‌پایه حزب موتلفه با رفسنجانی در یک گزارش تصویری در سایت فرارو، بدون هیچ توضیح و چرایی این ملاقات، این گمانه ‌زنی را تقویت می‌کند که آقایان بنا به خواست علی خامنه‌ای و برای بازگرداندن رفسنجانی به صحنه فعال سیاسی، و احیانا ترغیب وی برای مذاکره با اصلاح‌طلبان، در روند فراهم نمودن مثلا آشتی ملی، دارند نقش ایفا می‌کنند. در میان کسانی‌که از چهره‌های شاخص حزب مربوطه محسوب می‌شوند، محمد نبی حبیبی دبیرکل حزب، اسدالله بادامچیان قائم مقام و سید مصطفی میرسلیم عضو برجسته حزب، را می‌توان نام برد که در عکس‌ها بخوبی دیده‌ می‌شوند و از حبیب‌الله عسگراولادی نیز در این ملاقات خبری نبوده است

اگر چه خبری در این رابطه در جایی به چشم نمی‌خورد تا بتوان تحلیل جامع‌تری از ملاقات ارائه نمود، اما با توجه به روشدن دست احمدی‌نژاد نزد طرفداران حاکمان در جناح به اصطلاح اصولگرا، بویژه آنهایی که در به کرسی نشاندن او بر مسند ریاست جمهوری، کورکورانه از رهبرشان تبعیت کردند و حصول اطمینان از اینکه وی بر خلاف آنچه سعی می‌کرد از یکسو به هم‌پیمانان داخلی و از سوی دیگر، به طرف خارجی، خود را به عنوان یک کالای مرغوب بنمایاند، اما در مذاکره با غرب چیزی در چنته ندارد و جز یک کالای دست دوم بنجل چیزی بیش نیست، و رسیدن غرب به این باور که محمود احمدی‌نژاد و دارو دسته‌اش برای باز کردن باب هر نوع مذاکره‌ای صلاحیت لازم را دارا نیستند، لذا به نظر می‌رسد حزب موتلفه که در میان سردمداران «خودی» وزنه‌ای محسوب می‌شود، ماموریت سامان دادن به اوضاع آشفته امور کشور را به‌عهده گرفته باشد که یکی از استراتژی‌های آغازین این حزب نزدیک به علی خامنه‌ای، مذاکره با رفسنجانی و واسطه قرار دادن او در نزدیک کردن آن بخش از مخالفان اهل مسامحه، به خامنه‌ای است. حال باید دید با توجه به تجربه و پختگی هاشمی رفسنجانی در چنین چانه‌زنی‌هایی که به نظر می‌رسد بیشتر در پس پرده به جریان افتد، چه امتیازاتی رد و بدل می‌شود؟ به باور من مشکل‌ترین بخش بازگرداندن آرامش و اوضاع عادی به کشور - که با ساختار فعلی حکومت و قانون اساسی فعلی امری نسبتا محال به نظر می‌رسد - چگونگی واکنش سران جنبش، به چنین رخدادی، خواهد بود و از سوی دیگر، خود مردم هستند که از بعد از کشتار جوانان بدست حکومت و سرکوب اعتراضات متمدنانه در راهپیمایی‌ها، مطالبات‌شان، شکل و محتوایی دیگرگونه یافته است! در این میان اما به گمان من آنچه که بیش از همه مسجل‌تر به نظر می‌رسد، پرونده‌ی ریاست جمهوری احمدی‌نژاد است، که دارد بسته می‌شود

***

برای آشنایی بیشتر با هیات ملاقات کننده با هاشمی رفسنجانی یعنی حزب موتلفه، مطالبی از ویکی‌پدیای فارسی تقدیم می‌شود: بخشی از هیات موتلفه در فعالیتهای تجاری شرکت می‌کند و بازار را در دست دارد و به نام موتلفهٔ بازار یا بخش اصناف جمعیت موتلفه در بازار تهران شناخته می‌شود و قوی‌ترین شاخه موتلفه‌است. هر چند موتلفه در زمینه سیاسی دولت‌گرا است ولی از نظر اقتصادی مخالف کنترل کامل وزارت بازرگانی و وزارت اقتصاد و دارایی بر همه فعالیت‌های تجاری و مبادلات اقتصادی می‌باشد. انجمن جامعه اسلامی بازار و اصناف از انجمن‌های همسو با موتلفه‌است. برخی معتقدند موتلفه اسلامی در پشت صحنه با انگلستان رابطه دارد (ممکن است همه رهبران موتلفه وابسته ‏نباشند، اما نفوذ سازمان‌های خارجی در میان آنها تاثیر بزرگی بر حرکات ضدملی موتلفه دارد‏). سازمان جاسوسی انگلستان ‏در طول تاریخ ایران مایل بوده‌است با نفوذ در نهادهای سنتی دینی، در زمان‌های لازم علیه جنبش‌های ملی ‏ایران فشار وارد کند تا از قدرت گیری آنها در ایران پیشگیری شود. حرکات هیات موتلفه اسلامی نیز همیشه در تناقض با هویت ایرانی و منافع ملی ایران بوده و معمولاً به سود منافع قدرت‌های ‏بیگانه و به سود منافع محافل افراطی اسرائیل تمام شده‌است. گفته می‌شود در دوره ریاست جمهوری خاتمی مناسبات سنتی هیات موتلفه با انگلستان ضربه دیده و آنها به معامله تجاری با آمریکا نیز پرداختند. حزب مؤتلفه در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۴ از علی لاریجانی و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ از محمود احمدی‌نژاد حمایت کرد. - پاراگراف سوم تماما برگرفته از ویکی‌پدیای فارسی
عکس از سایت فرارو
عکس از سایت فرارو


Thursday, June 16, 2011

احمدی‌نژاد اتفاقا درست می‌گوید که هیچکس در ایران محتاج نان شب نیست، چون اکثر مردم به غیراز نان، چیز دیگری نمی‌خورند


در خبر‌ها آمده بود که: در نشست سه جانبه ايران، روسيه و قزاقستان که در حاشيه اجلاس سران کشورهای عضو سازمان شانگهای تشکيل شد، محمود احمدی‌نژاد، ديمتری مدودوف و نور سلطان نظربايف ضمن بررسی راه‌های گسترش همکاری‌های سه کشور، تقويت مناسبات منطقه‌يی و بين‌المللی را مورد بحث و تبادل نظر قرار خواهند داد. در این میان که احمدی‌نژاد در فرصتی که برایش هماهنگ شده بود در دیدار با عده‌ای از ايرانيان مقيم قزاقستان همان ادعاهای سابق در مورد وضعیت خوب اقتصادی را مطرح کرد و گفت: «... امروز می‌توان ادعا کرد که در تمام ايران حتی يک نفر وجود ندارد که محتاج نان شب باشد و به فضل الهی در آينده‌ای نزديک اعلام خواهد شد که در سرتاسر ايران فقيری وجود ندارد...» او همچنین به خزعبلات‌گویی‌های همیشگی خود ادامه داد و گفت که ايران به لحاظ سرعت پيشرفت علمی در رده اول جهان قرار دارد


***

 محمود احمدی‌نژاد ابدا نگفت چرا عده‌ای در بدر بدنبال فروش کلیه‌هایشان هستند، و نیز از کودکان کار و کارتن‌خواب‌ها هم گفتگویی به‌میان نیاورد و همچنین هیچ اظهار نظری هم در رابطه با عقب‌افتادگی حقوق و دستمزد کارگران نکرد و از تن‌فروشی که اصلا صحبتی به میان نیاورد و...! در مورد وضعیت معیشتی مردم، اتفاقا درست می‌گوید این احمدی‌نژاد، که هیچکس در ایران محتاج نان شب نیست، چون اکثر مردم ایران با تورم و بیکاری که سرتاسر کشور را فرا گرفته و مملکت را به لبه پرتگاه سوق داده، به غیراز نان قادر نیستند چیز دیگری بخورند! باری یا احمدی‌نژاد معنی فقر را نمی‌داند که البته بعید نیست، یا فقط رییس جمهور معدود کسانی است که طی سالها چپاول و مکیدن خون محرومان، گردن‌شان کلفت شده است و دست‌شان به دهانشان می‌رسد! آیا ‌تردیدی وجود دارد که نزدیکان احمدی‌نژاد فقیر باشند؟



Wednesday, June 15, 2011

حکم قتل دانشجویان، جزای نقدی است، اما حکم نامه نوشتن به خامنه‌ای سالها زندانی شدن و تبعید

عدالت - کاری از مانا نیستانی

 بیستم اردیبهشت همین امسال (۱۳۹۰) بود که پس از گذشت۲۳ ماه از شبیخون نیروی‌های نظامی و شبه نظامی معروف به «لباس شخصی‌ها» به کوی دانشگاه تهران، و کشتن و مجروح ساختن عده‌ای از دانشجویان، رئیس قوه قضائیه، دلیل طولانی شدن رسیدگی به پرونده مربوطه را، "پوشیده بودن" صورت حمله کنندگان عنوان کرد. او نامی از متهمان نبرد اما اظهار کرد که احکام حمله به کوی دانشگاه فراتر از حبس و جزای نقدی نخواهد بود. این حمله به دستور سردار عزیزالله رجب‌زاده فرمانده وقت نیروی انتظامی تهران بزرگ، صورت گرفت. چند روز پس از حمله محسن کوهکن، سخنگوی هیات رئیسه مجلس شورای اسلامی گفت که نیروهای انتظامی با درخواست فرهاد رهبر، رئیس دانشگاه تهران وارد کوی دانشگاه شده بودند؛ سخنانی که سپس‌تر فرهاد رهبر آن را تکذیب کرد و اعلام داشت در آن شب هیچ کدام از مسئولان کوی دانشگاه حضور نداشتند

در همین ارتباط  محسنی اژه ای سخنگوی قوه قضائیه نیز در اردیبهشت ۱۳۹۰ در یک کنفرانس خبری، از اتمام رسیدگی به اتهامات، متهمان پرونده کوی دانشگاه می‌گوید. به گفته او حکم چهل تن از متهمان " حبس" و "جزای نقدی" است؛ متهمانی که محسنی اژه ای از بازگویی نام آنان امتناع ورزید و خاطر نشان کرد:" تا زمانی که حکم نهايی اين افراد صادر نشود نمی توانيم چيزی اعلام کنيم.". به باور من در میان کسانی که مجرم شناخته شده‌اند شما نام هیچ کله‌گنده‌ای که به عنوان آمر این جنایت مطرح باشد، پیدا نخواهید کرد! اما

 امروز ۲۵ خرداد ۱۳۹۰ ، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در بیانیه خود فاش کرده است که حاصل پی گیری های انجام شده بعد از حمله به کوی دانشگاه "مجازات عاملان اصلی این حادثه نبوده بلکه عمدتا این دانشجویان بوده اند که به دادگاه ها احضار شده اند.". در ادامه بیانیه آمده است: "بر خلاف تصور رایج، برخورد با دانشجویان در رابطه با پرونده کوی دانشگاه از همان آغاز سال تحصیلی ۸۹-۸۸ صورت گرفت و علاوه بر برخوردهای انضباطی در دانشگاه، تعدادی از دانشجویان در همان زمان محاکمه و زندانی شدند.": این هم از برخوردهای اسلامی حکومت که طبق معمول جای شاکی و مجرم را عوض می‌کند. باید توجه داشت که حکم جنایت وقتل دانشجویان جزای نقدی است، اما حکم نامه نوشتن به خامنه‌ای سالها زندانی شدن و تبعید - احمد زیدآبادی شاهد برجسته این مدعاست! - آیا این حکومت اصلاح‌پذیر است؟

Tuesday, June 14, 2011

بیست و پنج خرداد است، این‌روزها همه جا پر شده از «خس و خاشاک»: آقای خامنه‌ای! از «دشمن» چه خبر؟


در خبرها آمده‌ بود: «بعد از ظهردوشنبه علی خامنه‌ای جلسه‌ای با حضور اعضای شورا‌یعالی انقلاب فرهنگی  برگزار کرد...». جالب است بدانید که او در جلسه مذکور، واژه معروف «دشمن» را اصلا بکار نبست و بجای آن چندبار کلمه «تهاجم» را بکار برد و با استفاده از یک اصطلاح نظامی، از شورای مذکور به عنوان قرارگاه فرهنگی نام برد!! (این آقا و همدست‌هایش دایم در عوالم نظامی‌گری بسر می‌برند). نمی‌دانم از تاثیر انتقاد‌هایی بوده که گاه و بی‌گاه به او شده و یا از لطیفه‌هایی است که بگونه‌ای تمسخرآمیز راجع به او می‌گویند مبنی بر اینکه سالهاست در هر سخنرانی ده‌ها بار کلمه «دشمن» را بکار می‌برد و آن - دشمن فرضی - را مسبب همه بدبختی‌های مملکت در ۳۳ سال گذشته می‌پندارد و نقاط ضعف خود و مجریان حکومتی و عدم توانایی دولتمردان در انجام وظایف‌شان را در پشت آن پنهان می‌کند، اما به هر دلیل که بوده این امرِ نادر (سخن نگفتن از «دشمن») اتفاق افتاد. البته یک احتمال دیگر ممکنست وجود داشته باشد و آن اینست که پر سر وصدا شدن جریانات «انحراف»  که موجبِ نمودِ هرچه بیشتر بی‌بصیرتی‌ خود خامنه‌ای شده از یکسو و سالروز رای دزدی‌اش با کمک همدستان و در این پیوند وجود پررنگ «فتنه‌گر» و «خس و خاشاک» -  این‌روزها که ۲۵ و ۲۶ خرداد نزدیک است، همه جا پر شده از «خس و خاشاک» - حواسی برای وی بجای نگذاشته و او را از «دشمن» غافل کرده است. راستی آقای خامنه‌ای! اگر تعادلت را از دست ندادی بگو ببینیم از «دشمن» چه خبر؟ دیگر «دشمن» «دشمن» نمی‌کنی، ظاهرا نطقت بریده! بنشین صد مرتبه از روی «دشمن» بنویس شاید راهگشا باشد

***
 
دوستان عزیز! جهت یاد‌آوری، این شورا که با خامنه‌ای جلسه داشته، همانی است که خوشبختانه مهندس میرحسین موسوی و دکتر ایرج فاضل دیگر عضو آن نیستند و شوربختانه احمد جنتی هنوزعضو آن است، اما این‌بار از نوع افتخاری آن

Monday, June 13, 2011

حاج آقا ببخشید، نمی‌خوره

عکس آرشیوی از اینترنت

پارسال تابستان در یکی از روزهای خیلی داغ با آفتابی سوزان، حدود ساعت ۱ یا ۲ بعدازظهر، در یکی از خیابا‌ن‌های شرقی - غربی سوار تاکسی بودم و به ‌سمت غرب در حرکت. ۱۰ دقیقه‌ای نگذشته بود، که یک آخوند نسبتا چاق و بالای ۵۰ سال سن، دست نگه داشت که مستقیم. راننده ترمز کرد و گفت «بیا بالا». در که بسته شد راه افتادیم

هنوز یه ۲۰۰ متری نرفته بودیم جلو، که راننده ناگهان ایستاد و صورتش را برگرداند به عقب و به آقای آخوند گفت: «حاج آقا، ببخشید، نمی‌خوره!». حاج آقا که تازه عقب تاکسی جا‌ ‌افتاده بود، با غرغری زیر لب، و با نگاه سرزنش‌آمیز و خشم‌آلود به راننده، از تاکسی پیاده شد

راه که افتادیم، از راننده تاکسی پرسیدم، ما که مسیرمون به این آقا می‌خورد، چرا پیاده‌اش کردی. راننده تاکسی که در چشماش شیطنت برق می‌زد، گفت: «اونجا که طرف وایستاده بود، درخت بزرگی بود و حاجی داشت زیر سایه‌اش حال می‌کرد، آووردمش اینجا پیاده‌اش کردم که از سایه خبری نیست. و معلوم بود که حالشم نداره دوباره برگرده اونجا. حالام طوری نشده، یه خرده آفتاب که تو کله‌اش بخوره، کمتر اراجیف به مردم تحویل می‌ده!» من که بغل دست راننده نشسته بودم، کمی زیر چشمی به نیمرخ راننده نگاه کردم. هم توی دلم خنده‌ام گرفته بود و هم کمی احساس دلسوزی و هم مبهوت مانده بودم از شیطنت راننده که واکنشی - راست یا ناراست - است به عملکرد حکومتیان!‌؟