Sunday, June 12, 2011

هدی صابر شهیدی دیگر از تبار قلم: علی خامنه‌ای، خودِ شیطان بزرگ


با مرگ تلخ و سنگین هدی صابر مترجم، فعال سیاسی و روزنامه‌نگار آزادیخواه، (در سن ۵۳ سالگی) هنگامی که در بند دژخیمان بود و در اثر بی‌مبالاتی مسولان رژیم در زندان رخ داد و سایر جنایاتی که جمهوری اسلامی به سرکردگی علی خامنه‌ای تا کنون انجام داده و ملت ایران را از جور وستمی که پی در پی روا می‌دارد، بی‌نصیب نگذاشته، بر آن شدم تا ویژگی‌های خامنه‌ای را با اعمالی که در۳۳ سال گذشته از او سرزده، تطبیق داده و تعریف تازه‌ای از آن برای این جنایتکار بیابم که به تعریف لغوی و مفهومیِ «شیطان» در سایت تبیان متعلق به رژیم  بر‌خوردم. آن سایت چنین می‌گوید: «ذات شیطان شرارت و دشمنی با فرزندان آدم است، همانطور که ابلیس در تلاش است که جوامع انسانی را تحت کنترل خود درآورد...» با تعریفی که این سایت تخصصی مسایل مذهبی ارایه می‌کند، و با مراجعه به فرهنگ لغات اساتید، به باور من «شیطان بزرگ» خودِ خامنه‌ای است نه کس یا کشور دیگر که هرچه بر سر ما ملت دارد می‌آید، بدست همین حکومت جبار و شخص علی خامنه‌ای طرح‌ریزی می‌شود. با توجه به نقاط بارز منفی دیگری از جمله، فریبکاری، دسیسه‌چینی، آدمکشی‌، دروغگویی‌ که به‌آسانی به عنوان ویژگی‌های فردی خامنه‌ای می‌توان برشمرد او را حتا خطرناک‌تر و پلید‌تر از شیطان می‌توان قلمداد کرد! (شاید هم هدی صابر را کشتند تا صدای فریادهای مردم مظلوم در روز ۲۲ خرداد یعنی سالگرد رای دزدی رژیم به گوش کسی نرسد که کور خوانده‌اند!).
هدی صابر به عنوان اعتراض به کشته شدن هاله سحابی - در روز تشییع جنازه پدرش عزت سحابی، در اثر ضرب و شتم ماموران رژیم که قصد داشتند برپایی مراسم را جلو‌گیرند - در اعتصاب غذا بسر می‌برد. او با رفتنش آزادی خود را بدست آورد. هدی صابر شهید راه آزادی و قلم شد. بیاییم تا دیر نشده سایر عزیزان دربند را دریابیم.  

درگذشت هدی صابر را به خانواده سوته‌دل او و تمامی دوستارانش، آزادیخواهان، روزنامه‌نگاران و سوگوارانش تسلیت می‌گوییم و آنها را در مراسمی که برگزار خواهد شد تنها نمی‌گذاریم.

Saturday, June 11, 2011

شعار من و دوستانم در۲۲ خرداد: اصل ولایت فقیه نمی‌خوایم // رهبر الدنگ وسفیه نمی‌خوایم


چون قرار است که در راهپیمایی روز ۲۲ خرداد سکوت نکنیم، پس همه باهم، با فریاد شعار می‌دهیم
اصل ولایت فقیه، نمی‌خوایم // رهبر الدنگ و سفیه، نمی‌خوایم

با اطمینان، پیروزی از آنِ ما خواهد بود، و بساط ظلم و جور اهریمن زمانه بزودی، برچیده خواهد شد! ضمنا فریاد «مرگ بر دیکتاتور» و «الله اکبر» شبانه فراموش نشود 

Friday, June 10, 2011

درآستانه دزدیده شدن رای‌هایمان و حمله جنایتکارانه به کوی دانشگاه: وعده‌های دروغین خامنه‌ای را باهم می‌بینیمم


در سخنرانی که خامنه‌ای پس از وقایع انتخابات و حمله به کوی دانشگاه (حمله دو سه روز پس از برملا شدن تقلب در انتخابات بوقوع پیوست) در سال ۸۸ در حضور عده‌ای از دانشجویان انجام داد، ضمن اینکه حادثه کوی دانشگاه و وقایع کهریزک را نسبت به ظلمی که پس از انتخابات مبنی بر «هتک حرمت نظام»، بر رژیم رفته است را ناچیز شمرد!! اما با همه این احوال، اما با همه این احوال، اول به جنایات همدستانش به صراحت اعتراف کرد و دوم وعده داد که حتما آمران و عاملان قتل‌ها و جنایات را شناسایی و به سزای اعمالشان خواهد رساند. همه ما دیدیم که پس از تقریبا دوسال مسولان قضایی اعلام کردند که به دلیل نقابدار بودن حمله‌کنندگان، هیچکدام قابل شناسایی نبودند: یعنی کشک. حال سوال اینست که یا خامنه‌ای طبق معمول و همانند سایر همدستانش، وعده دروغ داد، همانگونه که در پیوند با حمله‌ی دیگری به کوی دانشگاه در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ نیز حیله‌گرانه و با گریه و زاری (طرح معروف «تن علیل») و خود را به موش‌مردگی زدن، قول رسیدگی داد و آخر دست جنایتکاران، نه‌تنها تنبیه نشدند که پست و رتبه بالاتر هم گرفتند، و طلبکار نیز شدند و یا کسی حرف‌های او را جدی نمی‌گیرد و گوش‌ شنوایی وجود ندارد، که با توجه به خونخوار بودن او، فرض اول به یقین نزدیک‌تر است. به اعتبار سالروز دزدیده شدن رای‌هایمان توسط خامنه‌ای و دارودسته‌اش، ما این روزها را مغتنم شمرده، هم بیشمار و بهم فشرده در خیابان‌ها حضور می‌یابیم و هم شب‌ها بر پشت‌بام‌ها فریاد الله اکبر‌مان - که نشانه‌ی باهم بودنمان است - را به گوش جهانیان می‌رسانیم، تا همگان صدای آزادیخواهی و مظلومیت یک ملت را بشنوند. از سوی دیگر با توجه به سندی که در اختیار داریم، و نیز در شرایط نزدیک شدن به روز خونبار حمله بیرحمانه به دانشجویان مبارز و عزیزمان، لازم است مروری داشته باشیم بر دروغهای علی خامنه‌ای، در فیلمی که در یوتیوب وجود دارد


آدرس فیلم در یوتیوب

Thursday, June 9, 2011

بیست و دوم خرداد ۱۳۹۰ - «هرگز از مرگ نهراسیده‌ام...» با صدای زنده‌یاد احمد شاملو


هرگز از مرگ نهراسیده‌ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود
هراس من - باری - همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گورکن
از آزادی آدمی‌
افزون باشد

جستن
یافتن
و آنگاه
به اختیار برگذیدن
و از خویشتن خویش
با رویی پی‌افکندن -
اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش‌تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم
کاشفان فروتن شوکران – احمد شاملو

آدرس در یوتیوب

از ۲۵ بهمن ۸۹ تا ۲۰ خرداد ۹۰: رژیم چه کرده و ما چه کرده‌ایم؟

از ۲۵ بهمن ۸۹ که عملا به رژیم جمهوری اسلامی، ثابت شد، به رغم تمامی سرکوب‌ها و فشارها، جنبش اعتراضی ملت ایران نه تنها بر خلاف ادعاهای گاه و بی‌گاه مجریان رژیم، نمرده است، که خشمگین‌تر و زنده‌تر و پرخروش‌تر از گذشته و با مطالبات جدی‌تر نسبت به اعتراضات روزهای پس از انتخابات، می‌تواند هر زمان که اراده کند حضور پیدا کرده و نظم و نسق حکومت و حکومتیان را بر هم ریزد، لذا به باور من حکومت به صرافت افتاد تا ضمن فشار بیشتر بر زندانیان و خانواده‌هایشان و اندیشیدن تدابیری برای حصر و دستگیری رهبران جنبش از جمله آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی، راهبردهای دیگر امنیتی را به اجرا گذارد تا شاید تاخیری در ساقط شدن خود ایجاد کند. در میان خبر‌هایی که در چند ماه گذشته انتشار یافت، اگرچه پاره‌ای از آنها بسیار مهم بود و حکایت از رخدادی با اهمیت داشت و باید بگونه‌ای شایسته به آنها توجه می‌شد و چند‌تایی از آنها بی‌درنگ به اهداف جنبش نیز مدد رساند، اما در مواردی، دستگاه امنیتی با جوسازی و بزرگنمایی در پی ایجاد انحراف افکار عمومی از گرفتاری‌های مردم و کمبودهای جامعه  و از سوی دیگر بی‌اهمیت جلوه دادن قدرت جنبش اعتراضی ملت بود، اما نکته بر جسته اینست که چگونه تشخیص دهیم، بازی‌های امنیتی-رسانه‌ای حکومت را. بی تردید، هشیاری ما را بیش از پیش می‌طلبد
 خبرهایی که داغ بود و تا حدی وضعیت جنبش ملت و اخبار مرتبط با آنرا تحت‌الشعاع قرار داد
۱ - سقوط حکومت سودان و بن‌علی رییس جمهور دیکتاتور آن و وقوع انقلاب در مصر و رفتن حسنی مبارک رییس جمهور مدام‌العمرآن از راس قدرت
۲ - سرایت آزادیخواهی به سایر کشور‌های منطقه مانند لیبی، بحرین و  یمن
۳ - شیهه کشیدن دسته‌جمعی نمایندگان مجلس مبنی بر اعدام موسوی و کروبی
۴ - شبهه در چرایی حضور رفسنجانی، حسن روحانی و ناطق نوری در مراسم تولد پیغمبر اسلام در حضور خامنه‌ای
۵ - رسانه‌ای شدن فیلم فحاشی به فایزه رفسنجانی
۶ - اظهارات ابلهانه مصلحی پیرامون حضور اعتراض‌آمیز جوانان در خیابان‌ها، مبنی بر اینکه مردم برای خرید شب عید به خیابان‌ها می‌آیند
۷ - توهین‌های احمد خاتمی امام جمعه به آداب ملی مردم از جمله چهارشنبه‌سوری
۸ - بحث «گوساله سامری» و توهین توسط یکی از فرماندهان سپاه قزوین به مردم معترض
۹ - اظهارات احمد جنتی پیرامون درگیری‌های لیبی و موجی و دیوانه خواندن قذافی که توهین به معلولان جنگی خودمان نیز محسوب می‌شد
۱۰ - خبر درگذشت پدر میرحسین موسوی هنگامی که وی در بند رژیم بود و اجازه نیافت در تشییع جنازه پدرش شرکت کند
۱۱ - طرح نامزدی رحیم مشایی در انتخابات دور بعد ریاست جمهوری
۱۲ - برکناری هاشمی رفسنجانی از مسند ریاست مجلس خبرگان رهبری و جایگزینی مهدوی کنی
۱۳ - طرح سی‌دی «سید خراسانی و شعیب بن صالح» توسط عده‌ای از تندروهای طرفین
۱۴ - شهادت دادن امام جمعه قم مبنی بر «علی گویان» متولد شدن علی خامنه‌ای
۱۵ - بحث «گوساله سامری» توسط یکی از فرماندهان سپاه قزوین
۱۶ - طرح دخالت مشایی در امور وزارت اطلاعات
۱۷ - قبول استعفا یا اخراج وزیر اطلاعات توسط احمدی‌نژاد و ابقا وی توسط خامنه‌ای
۱۸ - قهر و خانه‌نشینی احمدی‌نژاد به‌مدت یازده روز
۱۹ - طرح بساط رمالی و کف‌بینی جهت اداره دولت و کشور
۲۰ – درگذشت تاثربرانگیز ناصر حجازی و تغییر روز و ساعت و مکان مراسم او
۲۱ - طرفداری رژیم جمهوری اسلامی از جنایات بشار اسد در سوریه و طرح ارسال تجهیزات سرکوب و اعزام نیروهای سرکوبگر از سوی ایران به سوریه
۲۲ - ابراز شایعه‌های مختلف پیرامون مرگ بن‌لادن توسط مقامات جمهوری اسلامی از جمله احمدی‌نژاد
۲۳ - ربودن هما پروز خبرنگار ایرانی - بین‌المللی خبرگزاری الجزیره توسط عوامل اطلاعاتی سفارت ایران در سوریه و اعزام اجباری او به ایران و زندان اوین
۲۴ - فحاشی به مشایی و احمدی‌نژاد در منابر و مساجد
۲۵ - مصاحبه‌های تلویزیونی احمدی‌نژاد و طرح ادعاهای بحث‌برانگیز، از جمله نبودن حتا یک گدا و فقیر در کشور
۲۶ - درگیری‌های خیابانی و ورزشگاهی و مسجدی  و سر قبر امام بین طرفداران خامنه‌ای و احمدی‌نژاد
۲۷ - خط و نشان کشی مشایی برای طرفداران خامنه‌ای
۲۸ - مرگ عزت سحابی و جنجال بر سر چگونگی تشییع و دفن جنازه مرحوم
۲۹ - دعواهای بی‌مایه مجلس و رییس جمهور بر سر ادغام وزارتخانه‌ها و رجوع صوری مشکل به خامنه‌ای و صدور پی در پی احکام حکومتی توسط وی، برای جلوه دادن وجود قدرت در خامنه‌ای
 ۳۰ - فحاشی و حمله نیروهای امنیتی به هاله سحابی و ضرب و شتم و دستگیری تشییع‌کنندگان جنازه مرحوم سحابی
۳۱ - کشته شدن دلخراش هاله سحابی در اثر حمله به او و ربودن جنازه او از منزلش و دفن شبانه وی در لواسان
۳۲ - عدم اجازه برگزاری مراسم عزت و هاله سحابی و ایجاد در‌گیری در اطراف محل‌هایی که برنامه سوگواری هم‌آهنگ شده بود
۳۳ - اعدام‌های بحث‌برانگیز و مرگ زندانیان به دلیل عدم رسیدگی پزشکی و پراکندن شایعه اعدام صدها تن دیگر توسط دادستان
۳۴ - بحث افزایش قیمت طلا و ارز و بحث بر سر «سردار مدحی»
 
*** 
اما در روی دیگر سکه، ما نیز که هم در خیابان‌ها بودیم و هم در کنار کامپیوترمان، و مسولیت انتشار خبر‌ها را به‌عهده داشتیم، بیکار ننشستیم و در کنار انجام رسالت مهمی که بر شانه‌هایمان بود، و الحق نیز خوب از عهده بر‌آمدیم، گاه ‌گداری شاهد بودیم که در مقاطع حساس و سرنوشت‌ساز، خودمان نیز ناخواسته یا خود‌خواسته، گاهی از سر ضرورت، گاهی از سر خیرخواهی و گاهی از سر خودخواهی، به یکدیگر پرخاش کردیم و دامن زدیم به بیشتر شدن شکاف در میان خودمان و نیروهای‌مان را بیهوده صرف دعواهای ریشه‌دار و مزمن‌ای کردیم که به نظرم می‌رسد، قرارمان شاید این بود که پس از برکناری رژیم، این دعواها را متمدنانه به مناظره بدل و با احترام به رای مردم، تایید و تکذیب‌مان را از آنها طلب کنیم. روی سخنم به گروه خاص و فرد مشخصی نیست که به نظر می‌رسد همه‌ی ما - از جمله خود من که دارم پندگونه روضه‌خوانی می‌کنم - گاهی احساساتی شده و در جهت اجرای یک قرارداد نانوشته به یارگیری پرداختیم وبه افشاگری و دشنام علیه یکدیگر تن دادیم. در دنیای مجازی‌ای که از آن گفتگو می‌کنم بطور طبیعی از همه قشر و گروه‌ها از جمله طرفدار: مجاهدین خلق، سلطنت‌خواه، جمهوری‌خواه، احزاب کارگری و کمونیستی، شبکه‌‌های تلویزیونی سیاسی‌ ۲۴ ساعته ایرانی از جمله شهرام همایون، مشیری، سکویی و...، جنبش سبز و معترضان مستقل مستقر در داخل  کشور و پیروانشان در خارج از کشور، مصدقی و جبهه ملی،  نهضت آزادی و ملی مذهبی و بنی‌صدری، اصلاح‌طلب و مشارکتی و ... وجود دارند
اما از درگیری‌های جاری - با سابقه تاریخی - که در گذریم، به گمان من بحث‌هایی که طی پنج شش ماه گذشته بیشترین  خطر را در جهت دور کردنمان از اهداف جنبش ایجاد کرد، همان‌هایی بود که از جبهه خودمان - یا با این توهم که از جبهه خودمان است - سر برون آورد. آنها کدام‌ها بودند؟
یکم - طرفداری عطا‌الله مهاجرانی از خامنه‌ای از منظر مالی و ادعای عدم وابستگی رژیم جمهوری اسلامی به حکومت‌های ابرقدرت
دوم - سکوت شورای هماهنگی راه سبز امید به مناسبت‌های مختلف که ایجاد شور، مورد انتظار و توقع طرفداران جنبش از آنها بود
سوم - بیانیه‌های کم‌جان همان شورا پس از درخواست مکرر طرفداران جنبش از شورا جهت صدور بیانیه
چهارم - حرف و حدیث‌ها پیرامون ناشناس بودن اعضای شورای هماهنگی راه سبز امید
پنجم - اظهارات محمد خاتمی پیرامون اختلافات ملت و دولت و خامنه‌ای
ششم - اظهارات پاره‌ای از سرشناسان اصلاح‌طلب مانند مزروعی، مبنی بر تابعیت از قانون اساسی فعلی
هفتم - اظهارات بعضی از شبکه‌های تلویزیونی سیاسی ۲۴ ساعته پیرامون جنبش سبز و سران آن
هشتم - اظهارات گاه و بی‌گاه هاشمی رفسنجانی که دوپهلو می‌نمود و آشکار نمی‌کرد، بالاخره طرفدار جنبش است یا خیر؟

بهر حال اینک که در آستانه ورود به سومین سال شکل‌گیری تازه مبارزات مردمی بویژه در درون کشور هستیم، فرصت را مغتنم شمرده و نکاتی را که از دیدگاه من نگرانی برانگیز می‌نمود و بی‌شک بازگویی آنها می‌تواند به هشیاری‌مان در دستیابی به اهداف جنبش یاری‌مان رساند را بازگو کردم، اگر چه اطمینان دارم که همه ما جسته و گریخته و بعضی از شما نازنینان جامع‌تر از این سخنی که رفت، به ابعاد خطراتی که جنبش را تهدید می‌کند، واقف‌تر هستید، و دلسوخته‌تر نیز برای ملک و ملت: ۲۲ خرداد در راه است، ضمن احترام به خون شهدای جنبش، و تعظیم به زندانیان سیاسی و خانواده‌هایشان، اطمینان دارم بی‌شمار ظاهر خواهیم شد و امیدوارانه عظمت‌مان را به خونخواران رژیم و به افکار عمومی جهان، نشان خواهیم داد، باشد که بزودی دیکتاتور به پایان سلام کند

Tuesday, June 7, 2011

حکومت غلط می‌کند، پول این ملت را از کیسه خلیفه می‌بخشد: معامله نفت مجانی، مشکوک است


در خبر‌ها آمده بود که با وجود افزایش بدهی های نفتی هند به ایران، مسئولان شرکت ملی نفت بر ادامه صادرات مجانی نفت به هند تاکید می‌کند

 هند به عنوان یک اقتصاد نوظهور، دندان‌های حاکمان ایران را شمرده است و دارد کولی مجانی می‌گیرد! آقایان آنقدر توانایی نداشتند که در سالهای اخیر از هند به عنوان کشوری که قطب صنعتی بشمار می‌رود، یک مشتری خوب و پایدار بسازند. به باور من دلیل همه این کم‌کاری‌ها و ندانم‌کاری‌ها را می‌توان چنین شمرد

یکم - نبود اعتقاد به فرمول‌های اقتصادی و بکارگیری کارشناسان خبره در مذاکرات
دوم - عدم دارا بودن سیاست‌ها و راهبردهای بازرگانی خارجی
سوم - مهمتر بودن حفظ دین و مذهب از ثروت ملی و پول مردم
چهارم - هردمبیل بودن وضعیت مدیریت در کشور، نبود اعتقاد به برنامه‌ریزی و روزمرگی در همه امور
پنجم - ارجح بودن منافع شخصی بر منافع ملی واحتمال وجود رابطه‌های مشکوک مالی در چنین معاملاتی
ششم - نبود مجلس نمایندگان توانا که مو را از ماست بیرون بکشد و اجازه چنین خودسری‌هایی را به دستگاه اجرایی ندهد
هفتم - خوشبینانه‌ترین حالت این‌است که به بهانه‌های مثلا تودهانی زدن به غرب، به هند باج دهید تا حرف‌شنوی‌های هند را از غرب - در رابطه با مسایل ایران - لوث کنید، اما به چه بهایی! آیا اجازه دارید ثروت ملت را به ثمن بخس، به حراج بگذارید؟

***

این دولت که با تقلب سر از صندوق‌های رای بیرون آورده//تایید غیر قانونی رهبرش را داشته//دروغ به مردم تحویل داده//با رمال‌بازی و کف‌بینی کشور را به لبه پرتگاه کشانده//پاسخگوی اعمال غیرقانونی خود به هیچ دستگاه نظارتی نبوده//عوام‌فریبی کرده// با هماهنگی اربابان خونخوار و سایر همدستان جنایت‌کار آنچه بلا و مصیبت که وجود داشته بر سر ملت آورده //حیثیت ملت و کشور را در بین افکار عمومی بین‌المللی به‌باد داده// حالا دیگر این حکومت غلط می‌کند و به گور پدرش می‌خندد، که پول این ملت را از کیسه خلیفه می‌بخشد

احمد جنتی نذر کرده بوده که اگر پسرش دستگیر یا اعدام شود، ۴۰ روز، روزه شکر بگیرد

عکس محسن مخملباف در ۱۷ سالگی در زندان - از سایت مخملباف و در ارتباط با همین مطلب


به بهانه انتصاب احمد جنتی به‌عنوان عضو افتخاری شورايعالی انقلاب فرهنگی و حذف میرحسین موسوی از همان شورا (حذف میر حسین موسوی را از شورایعالی فرهنگی به فال نیک می‌گیریم. نصب شدن بر کاری که خامنه‌ای حکم آنرا صادر کند افتخاری نمی‌تواند باشد و من اطمینان دارم که اگر موسوی در شورای مربوطه ابقا می‌شد، سر آن نداشت تا حکم را قبول کند و ادامه دهد.) توسط علی خامنه‌ای، به‌یاد‌ نامه محسن مخملباف افتادم که به مصطفی تاجزاده نوشته بود در رابطه با همین احمد جنتی. این نامه را ممکنست قبلا دیده یا خوانده باشید. بازخوانی نامه محسن به مصطفی نورافکندن به گوشه‌هایی از تاریخ انقلاب اسلامی است و روشنگر آنست که چه کسانی با چه رویکردهایی به مسائل حیاتی مردم ما - اعم از فرهنگی، اجتماعی و سیاسی - دارند بر ما حکومت می‌کنند و ظاهرا قصد بازنشسته شدن هم ندارند: آنها خیال خام حکومت مادام‌العمری در سر پرورانده‌اند، غافل از آنکه نشانه‌های سحر پدیدار شده و بوی عطر آزادی از هم‌اینک به مشام می‌رسد. باهم مرور می‌کنیم واقعیت‌ها تلخ را در نامه

نامه محسن مخملباف به مصطفی تاجزاده - درباره جنتی

مصطفی عزیز!
پیشنهاد ترا برای محاکمه جنتی خواندم و خاطراتی در مورد جنتی برایم زنده شد.
سال ۱۳۵۷ بود. هنوز چند ماه به انقلاب ۲۲ بهمن مانده بود و ما در زندان قصر بودیم. حسین جنتی پسر جنتی هم با ما بود.
او پسری مودب، با هوش و مهربان بود. هنوز چشمان معصوم و لبخند همیشگی اش را به یاد دارم. معمولا عصرها از ساعت ۴ تا ۵ در حیاط کوچک زندان بند (۷و۸) با هم قدم می زدیم و برای آینده ایران رویا می بافتیم. یک روز که با حسین جنتی در حال قدم زدن بودم، بلندگوی زندان نام مرا خواند و دوباره به کمیته مشترک که محل شکنجه و بازجویی ها بود بازگردانده شدم. (این زندان اکنون موزه شده است.زندان امروز تو هم روزی موزه خواهد شد) مرا به اتاق بازجویی بردند. وارد اتاق که شدم، نگهبان چشم بند را از چشمم برداشت و روی صندلی نشستم. بازجویم عوض شده بود و این بار رسولی، بازجویی که قد کوتاهی داشت، واز خشونت او در بازجویی ها بسیار بد می گفتند روبرویم بود. سمت راست من، درست روبروی میز بازجو، مردی نحیف الجثه و با ریش بلند نشسته بود که دستهایش لرزه گرفته بود و نمی توانست خودکار را در دست بگیرد. رسولی نگاهی به من انداخت و بعد از چند ناسزا و تهدید، برگه های بازجویی را جلوی من گذاشت.سوالات روی برگه مربوط بود به فعالیت های سیاسی من در زندان سیاسی و گزارش هایی که از فعالیت های من توسط ماموران مخفی در زندان رسیده بود بعد از چند لحظه رسولی با اشاره به مرد نحیف و لرزانی که در حال لرزیدن بی وقفه بود، پرسید: اینو می شناسی؟
به مرد لرزان بهتر نگاه کردم. او را نمی شناختم. گفتم: نمی شناسم.
رسولی گفت: این بابای حسین جنتی است که عصرها باهاش توی حیاط زندان قدم می زنین.
این اولین بار بود که من آقای جنتی را می دیدم. ایشان هنوز آیت اله نبود و اسم و رسمی نداشت
رسولی به او رکیک ترین فحش‌ها را داد و گفت: تو که کتک نخورده لرزه‌ گرفتی برای چی روی منبرعلیه شاه حرف زدی؟!
و آقای جنتی قسم خورد که علیه شاه اصلا حرف نزده و فقط روضه اباعبدالله خوانده.
رسولی با فحش به او گفت: ما نوارتو رو ضبط کردیم. این دفعه ولت می کنم بری، ولی اگه دفعه دیگه از این گه ها بخوری از ریش آویزونت می کنم.
و آقای جنتی می لرزید و قسم و آیه می خورد که غیر از روضه ابا عبدالله بالای منبر حرفی نزده و نخواهد زد.
مدتی بعد که بازجویی های جدیدم تمام شد، به قصر برگشتم و ماجرا را برای حسین جنتی گفتم و اشک او از کنار لبخند همیشگی‌اش سرازیر شد وگفت: پدرم را که دیدی، جثه بسیار ضعیفی دارد و طاقت شکنجه ندارد.

سال ها بعد من در حوزه هنری قصه نویس بودم. حوزه هنری که ابتدا توسط هنرمندان جوان به طور مستقل شکل گرفته بود، طبق فرمان خمینی موظف شد زیر مجموعه سازمان تبلیغات باشد. و از آن پس آیت اله جنتی که رئیس سازمان تبلیغات بود، سه شنبه ها برای سرکشی به حوزه هنری می آمد.
دریکی از آن روزها به هنگام ناهاربود که آیت اله جنتی آمد.در حالی که دست پسر بچه کوچکی را گرفته بود .در آن ایام معمولا ناهار هنرمندان حوزه هنری نان و هندوانه بود.او سر سفره نشست، اما لب به غذا نزد و در حالی که ما ناهار می خوردیم، ایشان در باب حرام بودن موسیقی مشغول صحبت شد.من از مدیر وقت حوزه هنری پرسیدم: چونکه نان و هندوانه ناهار ماست،  آیت اله جنتی غذا میل نمی کنند؟
و مدیر حوزه هنری گفت: ایشان روزه هستند.
گفتم: نه ماه رمضان است که روزه واجب باشد و نه دوشنبه و پنج شنبه که روزه مستحبی بگیرند، امروز سه شنبه است و من تا به حال درباره روزه سه شنبه نشنیده اما آقای جنتی نذر کرده بوده که اگر پسرش حسین جنتی که فراری است،و روند انقلاب را قبول ندارد،دستگیر یا اعدام شود،ایشان ۴۰ روز روزه شکر بگیرند. دیروز پسرآیت اله ،حسین جنتی، در اصفهان کشته شد و این روزه آیت اله جنتی برای شکرگذاری اوست. و این پسر کوچک هم نوه اوست. یعنی پسر حسین جنتی.
چشم های پسر حسین شبیه چشم های حسین معصوم بود و درگوشه لبش همان لبخند همیشگی حسین پیدا بود. مدیر حوزه گفت نوه آیت اله هنوز از کشته شدن پدرش خبردارنشده. و قرار نیست به این زودی ها به او بگویند.

 مصطفی عزیز!
جنتی در زندان ساواک کتک نخورده و شکنجه نشده لرزه گرفته بود، اما وقتی نوبت به قدرت رسید، دیگر لرزه و لقوه نگرفت. حتی چشمش را بر خون پسرش بست. او در آن روز سه شنبه، بی آن که نشانه ای از تاثر از خودش بروز بدهد، تنها در باب حرام بودن موسیقی در اسلام حرف زد.
من او را مقایسه می کنم با آیت اله منتظری که وقتی فرزندش محمد شهید شد،روبروی دوربین تلویزیون با صداقت تمام گریست. منتظری اگر پسر خودش را دوست نمی داشت، چگونه می توانست زندانیان بی گناه دیگری را که در سال ۶۷ اعدام شدند، دوست داشته باشد و برای اعتراض به ظلمی که بر آن ها شده، دست از رهبری در آینده بردارد.

مصطفی عزیز!
جنتی چشم بستن بر تقلب در انتخابات را از چشم بستن بر خون پسرش و چشم بستن بر ضعف خود در بازجویی های ساواک تمرین کرده است.
کسانی که با من سر آن سفره نان و هندوانه آن روز سه شنبه نشسته بودند همان کسانی بودند که چندی بعد با حکم حضرت آیت اله جنتی به دلیل اعتراض به دور شدن انقلاب از آرمان های اولیه اش از حوزه هنری اخراج شدند.
این گروه ۱۵ نفر بودند. به جز من یکی از آن ها سلمان هراتی بود که درتصادف ماشین کشته شد. یکی حسن حسینی بود که سال‌ها خانه نشین شد و دقمرگ شد و یکی قیصر امین پور که این روزها پس از مرگش برای او امامزاده می سازند و در زمان حیاتش با حکم جنتی اخراجش کردند و سالیان دراز مغضوب شد.

مصطفی عزیز!
 امروزه نه تنها روح حسین جنتی از دست رفتار پدرش در رنج است، نه تنها قهرمانان در بندی چون تو، از ظلمی که جنتی بر روند دمکراسی ایران کرده است در خشمید، که دیگر خدا از دست او به فریاد آمده است. صدای خشم خدا را از فریاد بندگان خشمگین اش در خیابان های سبز ایران نمی شنوی؟ من اگر جای خدا بودم از آنچه جنتی به نام من انجام داده ست ،خدایی ام را پس می دادم.

محسن مخملباف
۱۳۸۸/۹/۲۵

از سایت محسن مخملباف